Het is een prachtige dag vandaag. Het zonnetje schijnt, maar het is niet te warm. Ik denk een graadje of 20. Perfect weer om een potje te voetballen. Helaas is dat nog niet aan mij besteed. Ik ben geblesseerd.
En dus begint de zondag voor mij in de sportschool, tussen de bejaarden. Eerst even wat balansoefeningen en dan de loopband op. Een stukje joggen afwisselen met een ferme (lol) looppas. Je ziet ze denken: “Die gaat ook niet echt hard, misschien ren ik die jonge knaap er wel uit.’ En het pijnlijke is, dat ze misschien nog wel gelijk hebben ook.
Na een kort stukje hardlopen, besluit ik daarom maar snel naar de bench press te gaan. Even die oudjes de mond te snoeren met wat brute kracht. Na wat andere pumpoefeningen besluit ik mijn training te eindigen met sprongoefeningen. Goed voor het herstel van de enkel, maar bij iedere sprong voel je je aura de min in schieten.
Na een frisse douche en een snelle hap besluit ik dan toch maar naar de club te gaan. Bij aankomst op Woudlust maak ik wat praatjes met wat usuals en een paar been arounds. Helaas gaat het altijd al snel over m’n fysieke gesteldheid. “Wanneer denk je weer te kunnen voetballen?” of de “Ben je nou nog steeds geblesseerd?”, afgewisseld met een “je loopt er anders prima bij, hoezo lukt voetballen nog niet?”. Allemaal goed bedoeld natuurlijk, maar oh zo frustrerend als je nog niet fit bent.
Ondertussen druppelen de Woudianen langzaam de kantine binnen. De een net wat frisser dan de ander, maar je ziet dat ze er zin in hebben. Vorige week kregen we nog hard op de broek in Haarlem. Een 5-0 oorwassing, en dat doet toch pijn. Gelukkig is er vandaag kans op eerherstel tegen Eendracht. Een groep technische voetballers waar je verdedigend voor moet oppassen, maar waar aanvallend gezien vaak ook genoeg ruimte ligt.
De opstelling is iets anders dan vorige week. Joppe komt in de ploeg voor Nick en Jelle vervangt Boyd centraal achterin. De normaal gesproken zo betrouwbare mandekker heeft namelijk besloten om te gaan autocrossen. Als je denkt dat het na “ik moet sinterklaas vieren met de familie” nog niet erger kan.
Wissels: Nick, Finn, Abel, Lars v.D en Edwin
Terwijl de Ferme het veld op huppelen, ben ik de bidons aan het vullen. Een bijzonder vervelend klusje. Ik had altijd het idee dat die dingen zichzelf magisch vulden. En zo verander je van de grote man, naar een nederige dienaar van de jongens die wel fit zijn.
De eerste helft begint sterk voor Woudia. De Ferme zijn fel in de duels en de tweede bal wordt veelvuldig gewonnen. Ook aanvallend gezien wordt er leuk rond getikt en dat leidt tot meerdere gevaarlijke momenten voor het doel van Eendracht. Het is dan ook niet gek dat Woudia op voorsprong komt. Na mooi doorgaan aan de rechterkant geeft Jovan een mooie hoge voorzet die perfect voor de voeten van Chris belandt. Een koud kunstje voor de jonge hond en hij loopt hem vakkundig in het doel. Niet snel daarna is het weer Jovan die dit keer een bal teruglegt op Chris. Die neemt hem hortend en stotend aan, maar werkt de bal beheerst af: 2-0. Eendracht komt er soms uit, maar echt gevaarlijk worden ze niet. Woudia is dat wel, maar een hoop kansen worden niet afgemaakt en zo gaan we rusten met een tussenstand van 2-0.
Bij binnenkomst in de kleedkamer zie ik dat m’n makkertje Stefan een paar extra bakkies koffie heeft geregeld voor de grote staf van Woudia. Toch fijn zo’n kantinedienst die meedenkt. Trainer Ron benadrukt dat het goed gaat, maar dat de wedstrijd nog niet gewonnen is. Aan de overkant klinkt namelijk een donderspeech van de trainer van Eendracht. Snel de 3-0 maken denk ik, dan gaan die koppies hangen en dan zijn ze gebroken.
De tweede helft lijkt er aan het begin nog niks aan de hand. Totdat sterkhouder Ruud van achter op zijn enkel wordt getrapt. De middenvelder van Eendracht is veel te laat en Ruud heeft veel pijn. Maar de scheids geeft geen geel en dus moet Ruud een minuut aan de kant staan. Een geweldige nieuwe regel om spelbederf tegen te gaan. En ja hoor, zul je altijd zien: Eendracht maakt de aansluitingstreffer tegen 10 man. Niet veel later is het weer raak. De behendige buitenspeler van Eendracht brengt de bal voor en die wordt knap binnengekopt: 2-2.
Binnen 10 minuten de hele voorsprong weg. En hoe lekker ik achterover kon leunen de eerste helft, hoe stressvoller de tweede helft is. Woudia is het compleet kwijt en die vervelende Amsterdammers ruiken bloed. Gelukkig weten de mannen weer orde op zaken te stellen. Hoewel Eendracht nog een paar keer gevaarlijk voor het doel komt, heeft Woudia, buiten een aantal vrije trappen en corners, tweede helft eigenlijk geen kansen meer gecreëerd. En dus eindigt de wedstrijd in 2-2.
Op basis van de eerste helft een totaal onnodig resultaat. Niemand had raar opgekeken als er met 4-0 gerust zou worden. Maar ja, een wedstrijd heeft twee helften en in de tweede helft is het verval te groot. Volgende week opnieuw kans om voor de drie punten te gaan in de uitwedstrijd tegen Dynamo. Opnieuw zonder ondergetekende, die volgende week de bejaarden eruit gaat lopen en later weer gaat vlammen op het middenveld. FORZA WOUDI!!
